Nederlanders met een Marokkaanse of Turkse afkomst kiezen niet zo vaak voor een toekomst in de zorg. Dat is jammer. Juist omdat de vraag naar 'multiculturele handjes aan het bed' steeds groter wordt. Zorghuis Şefkat zal in de toekomst graag gebruik maken van verzorgenden die zich kunnen vinden in de culturele achtergrond van haar cliënten. De voorbereidingen daarvoor zijn in volle gang. Door samen te werken met regionale opleidingsinstituten en ook door interne scholing aan te bieden en aan leerwerktrajecten deel te nemen. Diana Bilgin en Rabia Çikrak-Avci zijn twee van die 'verzorgenden in opleiding' die een bewuste keuze voor Şefkat maakten. Dit is hun verhaal...


Eerste kennismaking

Zowel Rabia als Diana hadden geen specifieke zorgopleiding gehad voordat ze in aanraking kwamen met Şefkat. Diana had altijd al belangstelling voor een baan in de zorg maar om allerlei redenen kwam het er nooit van. Rabia had werken als verzorgende zelfs nooit serieus overwogen. Totdat ze via een re-integratie traject met de plannen voor het zorghuis voor Turkse en Marokkaanse ouderen in aanraking kwam.

'Ik was meteen verkocht. Ik wist dat mijn vooropleiding niet aansloot, maar ik heb de gok gewaagd. En daar heb ik geen moment spijt van gehad. Ik wil namelijk iets betekenen voor de mensen die ik het beste ken, waar ik iets gemeenschappelijks mee heb. Nu hoop ik dat ik de komende drie jaar kan afronden, zodat ik aan de slag kan gaan bij Zorghuis Şefkat.'


Diana hoorde voor het eerst van Şefkat in de Bossche Moskee. 'Ik heb altijd al in de zorg willen werken,' vertelt ze, Zorghuis Sefkat gaf mij een laatste duwtje in de rug om in deze sector aan de slag te gaan.
Ik getrouwd ben met een Turkse man en voel me daardoor extra verantwoordelijk voor deze ouderen. Ook met mantelzorg ben ik niet onbekend. Je krijgt in de Turkse cultuur als verzorgende veel met familie te maken. Dit schrikt anderen misschien af, maar ik zie het als een uitdaging.'




Professionele zorg

Diana en Rabia zijn erg enthousiast over het initiatief om een cultuurspecifiek zorghuis voor Turkse en Marokkaanse ouderen op te richten. “In één woord fantastisch!', zegt Rabia. 'Ik vind dat de reguliere zorghuizen niet geschikt zijn voor allochtone ouderen. Er wordt te weinig rekening gehouden met bijvoorbeeld het eten of de levenswijze. Ik denk dat de ouderen niet goed begrepen worden, terwijl de autochtone verzorgers daar toch erg hun best voor doen. Met de komst van Şefkat kunnen meer mensen van mijn generatie hun ouders met een gerust hart achterlaten in het nieuwe zorghuis.'

Ook Diana vindt de komst van Şefkat noodzakelijk. 'Şefkat is momenteel hard nodig.' vertelt ze. 'Omdat allochtonen van mijn generatie onder grote druk komen te staan. Ze willen hun ouders graag verzorgen, maar kunnen het niet meer aan in verband met werkdruk en de zorg voor de eigen kinderen. Zorghuis Şefkat kan straks ouderen in hun eigen bekende setting verzorgen. Daardoor kunnen de kinderen hun ouders met een gerust hart overdragen aan de professionele zorg van mensen zoals ik.'


Niet gemakkelijk

De opleiding tot verzorgende die Rabia en Diana volgen is niet altijd gemakkelijk. 'Mijn vooropleiding is niet hoog.' zegt Rabia. 'Daardoor moet ik harder mijn best doen dan sommige andere leerlingen.' Ook Diana moet er hard aan trekken. 'Maar ik word volledig gesteund door bijvoorbeeld mijn echtgenoot.', vertelt de verzorgende in opleiding. 'Omdat het iets is dat ik graag wil doen. Ik weet veel af van de Turkse cultuur en kan die combineren met de Nederlandse. Ik denk dat ik echt iets kan betekenen voor de mensen die in Şefkat komen wonen.'

Rabia moest in het begin erg wennen aan de gedachte dat ze soms ook met blote mensen te maken zou hebben. Ze dacht dat dat niet met haar geloof te combineren was. Inmiddels weet ze dat dit soort taboes meer met cultuur dan met religie te maken hebben. 'Bovendien leer ik tijdens mijn opleiding dat het om veel meer gaat dan alleen het wassen en naar de wc brengen van ouderen.' zegt Rabia. 'Je moet echt met de mensen mee leven. En dat doe ik graag...'


Trots

Rabia en Diana denken dat er zowel onder hun toekomstige autochtone collega's maar ook binnen de Turkse en Marokkaanse gemeenschap nog veel te vertellen valt over Şefkat. 'Sommige collega’s schrikken toch wel een beetje van het vreemde.', legt Diana uit. 'Dat komt omdat er te weinig kennis over de cultuur is denk ik. En allochtone mensen lijken soms hardgebekt te zijn, terwijl dat vaak komt door hun gebrek aan taalvaardigheid.' Maar beiden zijn ze ook trots op het ZGE-initiatief en de rol die ze daarin zullen spelen. Of, zoals Rabia zegt: 'Als een oudere verdriet heeft heb ik dat ook en als hij gelukkig is ben ik dat ook. Dat maakt dat ik trots ben op het werk dat ik doe!'